Sena

Hljómsveitin Eagles

Með fimm smáskífur á metsölulista, fjórtán lög á Top 40 listanum og fjórar breiðskífur sem slógu öll vinsældarmet, var ljóst að hljómsveitin Eagles naut gífurlegra vinsælda á áttunda áratugnum. Í lok tuttugustu aldar voru tvær breiðskífur þeirra, Their Greatest Hits (1971-1975) og Hotel California með mest seldu plötum sem höfðu verið gefnar út og vinsældir Long Road Out of Eden, sem kom út árið 2007, sýndu að Eagles var enn í fullu fjöri á nýrri öld.

Þótt meðlimir Eagles væru ekki allir frá Kaliforníu, naut hljómsveitin sín vel í fylkinu og fyrir mörgum var hún tákn þess, enda voru mörg lög Eagles undir áhrifum sveitatónlistar og þjóðlagatónlistar sem áttu fylgi að fagna í Los Angeles seint á sjöunda áratugnum. Meðal þeirra hljómsveita sem flutti slíka tónlist voru Flying Burrito Brothers og Poco, en í báðum þessum hljómsveitum voru tónlistarmenn sem síðar gengu til liðs við Eagles. Hljómsveitin flutti einnig hefðbundna rokktónlist, þar á meðal vinsælt rokk sem höfðaði til breiðari hóps og varð síðar þekkt undir nafninu klassískt rokk. Það leiddi til þess að Eagels náðu til fleiri en einnar kynslóðar tónlistarunnenda sem héldu áfram að kaupa plötur þeirra löngu eftir að hljómsveitin tvístraðist. Það varð jafnframt til þess að að hljómsveitin var tók upp þráðinn aftur á miðjum tíunda áratugnum.

 
Hljómsveitin var formlega stofnuð af fjórum tónlistarmönnum sem bjuggu í Los Angeles og höfðu flutt til Vesturstrandarinnar frá öðrum landshlutum. Söngvarinn og bassaleikarinn Randy Meisner (fæddur í Scottsbluff, Nevada, 8. mars 1946) flutti til L.A. árið 1964 með hljómsveit sem kallaði sig Soul Survivors (henni má ekki rugla saman við Soul Survivors á Austurströndinni sem náði fimmta sæti á vinsældarlistanum með "Expressway to Your Heart" árið 1967) og fékk síðar heitið Poor. Meisner var einn af stofnendum Poco árið 1968, en fór úr hljómsveitinni áður en hún gaf út fyrstu plötuna og gekk til liðs við hljómsveitina Stone Canyon Band, sem var upphitunarhljómsveit fyrir Rick Nelson.   Söngvarinn/gítarleikarinn/banjóleikarinn/mandólínleikarinn Bearnie Leadon (fæddur í Minneapolis, Minnesota 19. júlí, 1947) kom til L.A. árið 1967 og var þá meðlimur í hljómsveitinni Hearts and Flowers en gekk til liðs við Dillard & Clark og síðar Flying Burrito Brothers.

Söngvarinn og trommuleikarinn Don Henley (fæddur í Gilmer í Texas, 22. júlí 1947) flutti til L.A. í júní árið 1970 með hljómsveit sinni, Shiloh, en hljómsveitin gaf aðeins út eina samnefnda plötu fyrir Amos Records áður en hún flosnaði upp.
Glenn Frey (fæddur í Detroit, Michigan, 6. nóvember 1948) kom oft fram í heimaborg sinni og hitaði upp fyrir Bob Seger áður en hann flutti til L.A. sumarið 1968. Hann stofnaði dúettinn Longbranch Pennywhistle ásamt J.D. Souther, og báðir tónlistarmennirnir gerðu samning við Amos Records sem gaf út plötu með sama nafni árið 1969.

Vorið 1971 voru Frey og Henley fengnir til að leika í upphitunarhljómsveit Lindu Ronstadt. Meisner og Leadon hituðu upp fyrir Ronstadt á tónleikaferðalagi hennar um sumarið, en stóðu aðeins einu sinni fyrir tónleikum saman í Disneylandi sama ár. Þeir komu allir að gerð næstu plötu Ronstadt sem hét Linda Ronstadt. Í september 1971 gerðu Frey, Henley, Leadon og Meisner samning við tónlistarframleiðandann David Geffen um að gera plötu á vegum fyrirtækisins sem átti eftir að heita Asylum Records og skömmu síðar komu þeir sér saman um að kalla hljómsveitina Eagles. Í febrúar 1972 fóru þeir í tveggja vikna dvöl til Englands í upptökur fyrir fyrstu breiðskífu hljómsveitarinnar, Eagles, með Glyn Johns, tónlistarframleiðanda. Hún kom út í júní og náði inn á Top 20 listann, varð gullplata tæpu einu og hálfu ári síðar vegna tveggja laga sem voru bæði á Top 20 listanum - "Take It Easy" and "Witchy Woman" -- og einu lagi á Top 20 listanum, "Peaceful Easy Feeling."

Eagles fóru í tónleikaferðalag árið 1972 og stóð það fram í ársbyrjun 1973, en hljómsveitin snéri aftur til Englands til að taka upp næstu breiðskífu, Desperado, sem var helguð útlögum. Glyn Johns gaf plötuna út í apríl 1973. Desperado komst á Top 40 listann og varð gullplata á tæpu einu og hálfu ári og lagið “Tequila sunrise” náði inn á Top 40 listann. Þótt “Tequila sunrise” hafi aldrei verið gefið út á smáskífu, varð lagið eitt af þekktustu lögum hljómsveitarinnar og er á fyrstu safnplötu þeirra.

Eftir tónleikaferð í tilefni af útkomu Desperado, fóru meðlimir Eagles í upptökur á þriðju breiðskífu þeirra með Glyn Johns. Þeir vildu hins vegar gefa út kraftmeiri rokktónlist, en Glyn Johns vildi að þeir helguðu sig sveitatónlist. Það varð til þess að leiðir skildu eftir upptökur á tveimur lögum,"You Never Cry Like a Lover" og "The Best of My Love." Eftir tónleikferðalag snemma árs 1974 þar sem söngvarinn og gítarleikarinn Joe Walsh var með opnunaratriðið, var ákveðið að ráða framleiðanda Walsh, Bill Szymczyk til að sjá um upptökur á hinum lögunum á plötunni On the Border. Szymczyk fékk gítarleikarann Don Felder (fæddur í Gainesville, Flórída, þann 21. september 1947) til að leika við upptökur, en hann var gamall vinur Bernie Leadon. Meðlimir Eagles urðu svo hrifnir af frammistöðu hans að Leadon var beðinn um að ganga til liðs við hljómsveitina.

On the Border var gefin út í mars 1947. Hún varð að gullplötu og náði inn á Top Ten listann í júní. Hún seldist hraðar en nokkur plata Eagles hafði áður gert. Smáskífan þeirra, "Already Gone," náði inn á Top 20 listann í sama mánuði. En vinsælasta lagið á breiðskífunni -- lagið sem náði til miklu fleiri áheyrenda en áður -- "The Best of My Love," var gefið út á smáskífu í nóvember en lagið varð númer eitt á Easy Listening í febrúar 1975 og á toppnum á popplistum mánuði síðar.

 
Fjórða breiðskífa Eagles, One of These Nights, sló öll vinsældarmet. Hún var gefin út í júní árið 1975, varð gullplata sama mánuð og efst á vinsældarlistum í júlí. Auk þess voru þrjú lög sem komust á Top Five listann: "Lyin' Eyes," og "Take It to the Limit." "Lyin' Eyes" vann Grammyverðlaunin árið 1975 fyrir Besta popplagið og hljómsveitin var tilnefnd til Grammyverðlauna fyrir Hljómplötu árins (One of These Nights) og Lag ársins, ("Lyin' Eyes"). Hljómsveitin fór í sögufrægt tónleikaferðalag sem hófst í Bandaríkjunum en þaðan var haldið áfram til Evrópu. Þann 20 desember 1975 var tilkynnt að Bernie Leadon hefði yfirgefið hljómsveitina og Joe Walsh (fæddur í Wichita, Kansas, 20. nóvember, 1947) kom í hans stað. Walsh hélt strax til liðs við hljómsveitina á ferðalaginu og fór með henni til Austurlanda snemma árs 1976.

 
Hljómsveitin var á stöðugum ferðalögum svo að lítið var um upptökur og þar sem tónlistarmennirnir höfðu ekki nein sérstök áform á prjónunum, ákváðu þeir að gefa út safnplötu sem fékk heitið Their Greatest Hits (1971-1975) í febrúar 1976. Platan varð óhemju vinsæl. Hún varð efst á öllum vinsældarlistum, seldist í meira en 25 milljónum eintaka og var ásamt Thriller eftir Michael Jackson ein af söluhæstu plötum í Bandaríkjunum.

Átján mánuðum síðar gaf hljómsveitin út fimmtu breiðskífuna, Hotel California. Hún var gefin út í desember árið 1976 og var platínuplata í heila viku, efst á vinsældarlistum í janúar 1977 og seldist í tíu milljón eintaka. Smáskífan "New Kid in Town" og "Hotel California" komust líka efst á vinsældarlistana og "Life in the Fast Lane" komst á Top 20 listann. "Hotel California" hlaut Grammyverðlaunin árið 1977 og fékk tilnefninguna Lag ársins, platan var tilnefnd Hljómplata ársins og hlaut jafnframt viðurkenningu fyrir Besta söng rokkhlómsveitar. Hljómsveitin hélt síðan í tónleikaferðalag í mars 1977 sem hófst í Bandaríkjunum. Síðan var haldið til Evrópu í mánaðardvöl og þaðan til Austurlanda fjær, en hljómsveitin snéri aftur til Bandaríkjanna í maí. Í lok tónleikaferðarinnar í september yfirgaf Randy Meisner hljómsveitina og í hans stað kom Timothy B. Schmit (fæddur í Sacramento, Kaliforníu, 20. nóvember, 1947), en hann var áður í hljómsveitinni Poco þar sem hann hafði líka komið í stað Meisner. 

Meðlimir Eagles fóru að vinna að nýrri breiðskífu í mars árið 1978, sem var nærri eitt og hálft ár í vinnslu. The Long Run kom út í september 1979. Hún fór beint í efsta sætið á vinsældarlistanum, varð platínuplata eftir fjóra mánuði og margföld platínuplata eftir því sem lengra leið. "Heartache Tonight" varð í efsta sæti vinsældarlistans og "I Can't Tell You Why" og "The Long Run" komust á Top Ten listann. "Heartache Tonight" hlaut Grammyverðlaunin árið 1979 fyrir Besta söng rokkhljómsveitar. Hljómsveitin fór í tónleikaferð um Bandaríkin árið 1980 og eftir tónleikahald í viku á Santa Monica Civic Auditorium, var unnið að plötunni Eagles Live. (Á plötunni voru líka nokkur lög sem voru hljóðrituð árið 1976.) Þegar platan var gefin út í nóvember 1980 sem tvöföld breiðskífa (síðar gefin út á einföldum geisladiski) komst hún á Top Five listann og varð margföld platínuplata en smáskífan "Seven Bridges Road" náði inn á Top 40 listann.

Hljómsveitin tók sér ekki margt fyrir hendur eftir tónleikaferðina árið 1980, en leystist ekki opinberlega upp fyrr en í maí árið 1982. Allir meðlimir hljómsveitarinnar sendu frá sér sína eigin smáskífu. (Walsh hélt áfram sólóferli sínum eins og hann hafði gert á meðan hann var í hljómsveitinni.) Á níunda áratugnum var hljómsveitarmeðlimunum boðin há laun fyrir að koma saman á ný, en allir höfnuðu þeim tilboðum. Árið 1990 fóru Frey og Henley að semja lög saman á ný og komu fram ásamt Schmit og Walsh á styrktartónleikum um vorið. Sagt var að hljómsveitin ætlaði að hefja tónleikaferil á nýjan leik, en ekkert gerðist fyrr en fjórum árum síðar, en þá komu meðlimir Eagles saman á ný. Vorið 1994 héldu þeir sérstaka MTV-tónleika og héldu af stað í tónleikaferð sem stóð fram í ágúst 1996. Sýnd var frá tónleikunum í október og í nóvember var platan frá tónleikunum gefin út undir nafninu Hell Freezes Over, sem toppaði alla vinsældarlista og seldist í mörgum milljónum eintaka þar sem “Get Over It” var á Top 40 listanum og “Love will Keep Us Alive” sló öll vinsældarmet.

Eagles komu næst fram í janúar 1998 áður en þeir voru heiðraðir með viðurkenningu í Rock and Roll Hall of Fame, ásamt eldri meðlimum, Leadon og Meisner. Þann 31. desember 1999 héldu þeir þúsaldartónleika í Staples Center í Los Angeles sem voru hljóðritaðir og gefnir út á safndisknum Selected Works: 1972-1999 í nóvember árið 2000. Hlutirnir gengu hins vegar ekki nógu vel innbyrðis og Felder var rekinn úr hljómsveitinni í febrúar árið 2001. Hann höfðaði mál á hendur hljómsveitinni í kjölfarið, en Eagles hélt áfram með fjórum hljómsveitarmeðlimum í stað fimm og gaf út The Very Best of the Eagles árið 2003 og smáskífa þeirra, “Hole in the World” hlaut nokkrar vinsældir. Mál Felders endaði með sátt utan réttar árið 2007 og sama ár kom hljómsveitin saman á ný með sjöundu breiðskífuna Long Road Out of Eden, sem var gefin út á tvöföldum geisladiski og varð fljótlega margfaldur platínudiskur.